Vandaag werd ik om 14u verwacht op de opendeurdag van het Crombeeninstituut in Gent voor een debat. Ik vertegenwoordigde de N-VA in de debatten over "migratie" en "pensioen". Voorheen had ik wel al debatten gemodereerd en lezingen gegeven, maar het was de eerste keer dat ik als panellid deelnam aan een debat.

De formule was origineel want niet alleen de vertegenwoordigers van de verschillende politieke partijen zaten in het panel, maar ook telkens twee leerlingen en een ouder. Het was wel een zeer kort debat: ongeveer 40 minuten per onderwerp met telkens acht panelleden.

Het was een goede eerste test die me heel wat vertrouwen heeft gegeven, want ik diende zeker niet onder te doen voor de andere panelleden, integendeel. Telkens zette ik duidelijk mijn standpunt uiteen en gaf enkele kritische bemerkingen bij de tussenkomsten van de andere sprekers. Ik merkte dat het merendeel van het publiek mijn redenering volgde. In het debat over migratie kon ik enkele nieuwe aspecten toevoegen aan het debat en enkele sprekers terechtwijzen. Typisch natuurlijk was dat het Vlaams Belang alles zwart-wit voorstelde, terwijl de realiteit zo niet is. Als men het probleem echter onvoldoende kent of verkeerd voorstelt, kan men er ook geen sluitende oplossing voor vinden. Zo voer je geen goed beleid en draai je de mensen een rad voor de ogen. Dat er bepaalde landen zijn waar asielzoekers niet meer binnen mogen als ze in een ander land asiel hebben aangevraagd, daar hadden ze duidelijk nog niet van gehoord.

Ook in het debat over de pensioenleeftijd kreeg ik veel bijval. Ik kwam als laatste aan beurt en legde de nuance bij het debat over het optrekken van de pensioenleeftijd dat men beter maatregelen zou nemen om het verschil tussen de wettelijke pensioenleeftijd van 65 jaar en de leeftijd waarop men nu stopt (gemiddeld 58 jaar) te verkleinen. Als men de pensioenleeftijd optrent "straft" men maar die kleine minderheid die nog tot zijn 65e werkt. Maatregelen om de grote meerderheid aan te zetten om effectief tot hun 65e te werken, zouden dus een veel grotere impact hebben op de sociale zekerheid dan een verhoging van de pensioenleeftijd naar 67 jaar. Alle partijen knikten instemmend.

Na het debat spoedde ik me richting het Miljoenenkwartier (achterzijde Sint-Pietersstation) voor een interessante rondleiding door het Davidsfonds. Onderwerp van de rondleiding met gids was de Wereldtentoonstelling in Gent van 1913. Het was zeer boeiend om deze prachtige buurt eens op een andere manier te leren kennen. Jarenlang fietste ik namelijk meermaals per week door deze buurt op weg van mijn studentenkot naar de faculteit Rechten of het station. De rondleiding werd afgesloten met een lekker en aangenaam etentje ... zeker voor herhaling vatbaar.