Zondag verklaarde verklaarde huidig vice-premier Laurette Onkelinx (PS) in een televisie-interview dat zij een scenario waarin Di Rupo de volgende federale eerste minister wordt, wel ziet zitten. Voor veel Vlaams-nationalisten betekent dit een nachtmerrie die realiteit wordt. De PS wordt namelijk steeds gezien als de partij bij uitstek die het voortbestaan van België (en de bestaande transfers) verdedigt. Als nu de voorzitter (én huidige minister-president van Wallonië) eerste minister zou worden, vrezen velen dat dit minstens zal betekenen dat verdere stappen in de staatshervorming voor onbepaalde tijd uitgesteld zullen worden. Het zou zelfs nog verder kunnen gaan.

Het is goed mogelijk dat als Di Rupo eerste minister wordt, verdere stappen in de staatshervorming niet alleen worden uitgesteld, maar dat Wallonië zijn positie zal verstevigen, en indirect (maar niet als doel) dus ook de positie van België. De Waalse politici trekken namelijk aan één zeil om de Waalse belangen te verdedigen. Zo is het hun streven om enkele faciliteitengemeenten bij Brussel in te lijven. Hierdoor zou Brussel niet langer omrand zijn door Vlaamse gemeenten, maar evengoed aan Wallonië grenzen. Voor Wallonië zou dit een enorme overwinning betekenen en een belangrijke optie op de toekomst betekenen.

Vraag dient echter gesteld te worden of de Vlamingen deze en andere verdere Vlaamse toegevingen zullen pikken. In de huidige constellatie is het voor de bevolking onbegrijpelijk dat Vlaanderen het steeds moeten afleggen tegenover Wallonië. Zelfs gerechtvaardigde Vlaamse eisen zoals de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde konden de Vlaamse federale regeringspartijen VLD en SP.A niet doordrukken. De bevolking ziet ook wel in dat dit te wijten is aan het eigenbelang van de partijen of enkele politici. De Vlaming wijst dus niet de Walen, maar de eigen Vlaamse partijen met de vinger.

Als er echter een Waalse eerste minister komt, dan zal hij het mikpunt worden van alle ongenoegen. Het zou zelfs voor bepaalde 'Vlaamse' partijen zoals de VLD, die het nu zwaar te verduren krijgen omdat zij keer op keer hun Vlaamse eisen inslikken, een bevrijding kunnen zijn dat zij de schuld kunnen afschuiven op een Waal. Zo'n vijandbeeld is voor een partij namelijk heel lonend (wellicht ook de reden waarom de PS, die recent met zware interne problemen kampte, nu zo 'schiet' op de Vlaamse 'separatist' Leterme).

Goed mogelijk dus dat Di Rupo als eerste minister het begin van het definitieve einde betekent voor België en dat dit de Vlaamse ontvoogding nog meer zal versnellen dan een volgende regering met een Vlaamse eerste minister die er alles aan doet om eerste minister te blijven.