11 juli-toespraak Lovendegem

Met een 35 toehoorders op de academische zitting in de Raadzaal met gastspreker Freddy Bertin en een 130-tal aanwezigen op de feestelijke viering was er tamelijk wat belangstelling voor deze editie, al heeft de zomerhitte ongetwijfeld wel wat mensen thuis gehouden of doen vluchten naar de koelere kust. De afwezigen hadden nochtans ongelijk, zo was het in het parochiaal centrum zelfs heel wat frisser dan buiten.

De lezing door Freddy Bertin over de economische positie van Vlaanderen in de wereld werd zeer gesmaakt. In een goed opgebouwde lezing van drie kwartier schetste hij de oorzaak van de crisis, een globaal beeld van de situatie vandaag, de lessen uit de crisis, de situatie in België en Vlaanderen en de voorwaarden om de Vlaamse economie nog beter te positioneren in de wereldeconomie. Boeiend en interessant van de eerste tot de laatste minuut. Er volgden dan ook heel wat vragen in de vragenronde.

In de namiddag was er de feestelijke viering met de traditionele toespraak. Na een uitgebreide voorstelling van de verenigingen die die middag het muzikaal gedeelte zouden verzorgen hield ik mijn toespraak voor de gelegenheid iets korter dan de voorbije jaren. U vindt ze hieronder.

Nadien volgde een zeer afwisselende muzikale viering met de jeugdige zangers van het Sint-Maarten-Koor, de Lovendegemse Koperblazers LOKO en het koor Singhet Vro. Eerst brachten zij elk een solo-gedeelte, de koren werden daarbij begeleid door Wim Claeys, en op het einde volgde dan een samenzang met alle koren en muzikanten en het publiek. Dat publiek kon trouwens niet wachten tot het laatste gedeelte en liet al bij Klokke Roeland van zich horen.

Het laatste gedeelte bestond uit gekende liederen zoals Annemarieke, Laat ons een Bloem van Louis Neefs en Het Land van Maas en Waal van Boudewijn De Groot. En het publiek zong! Dat het zo zou meezingen, dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht.

Na het overhandigen van de prijs van de cultuurverdienste (zie vorige blog) volgde dan nog de Vlaamse Leeuw en een welverdiende receptie voor de muzikanten, zangers en het publiek.

Een geslaagde 11 juli-viering.

Geachte dames en heren,

Vanavond staan jong en oud verenigd op het podium. Het leeftijdsverschil tussen de jongste en de oudste zanger op dit podium bedraagt meer dan zeventig jaar.

Ik heb natuurlijk geen recht van spreken maar ook ik ben de voorbije jaren als nooit tevoren me ervan bewust hoe snel de tijd vliegt. En neen, dat heeft niets of toch heel weinig te maken met mijn functie als schepen. Wel heeft het alles te maken met onze dochter en onze zoon, bijna 3 jaar en net 1 jaar oud.

De jaren vliegen voorbij en de ene generatie volgt de andere in razendsnel tempo op.

Als schepen van cultuur vond ik het een mooi project om jong en oud, om verenigingen met een volledig eigen eigenheid, samen te brengen om samen gestalte te geven aan iets nieuws, om samen iets te creëren wat elk van hen apart niet op die manier zou kunnen invullen.

Dat aanvullen en dat samenwerken is uitermate belangrijk. Het is wat onze samenleving echt tot een samenleving maakt.

Ik hoef u niet te vertellen dat de samenleving de afgelopen decennia enorm onder druk is komen te staan. De individualisering van de maatschappij, het op zichzelf terugtrekken van de mens, is een evolutie die een zware impact heeft gehad op het gemeenschapsleven. Het vrijwilligerswerk, waarbij men zich zonder iets terug te verwachten inzet om de gemeenschap wat aangenamer te maken, blijkt steeds minder evident. Toch zijn het dergelijke activiteiten die een enorme meerwaarde betekenen voor onze gemeenschap.
En ook samenwerken in een vereniging is niet altijd zo evident. Iedere mens heeft zijn goede en slechte kanten, zijn talenten en zijn gebreken. Het vraagt het nodige respect en geduld om samen te werken en ook dat is niet evident in deze steeds jachtiger wordende wereld waar de stress piekt en de mens enorm onder druk staan om te presteren.

Vlaanderen kent na Finland de hoogste zelfmoordcijfers in de ganse Europese Unie met zo’n drie zelfmoorden per dag. Het aantal pogingen ligt nog tien keer hoger dan dit cijfer. Het mag duidelijk zijn dat onze gemeenschap onder zware druk staat.

De voorbije jaren heb ik in mijn toespraken vanuit de actualiteit steeds gewezen op het belang van een hervorming van de staat. En niet zomaar een hervorming om te hervormen, neen een staatshervorming opdat de overheid beter in staat zou zijn om in te spelen op de noden van haar inwoners. Het lijkt alsof die noodzaak ondertussen zowat door iedereen wordt erkend. Getuige de verkiezingen en het feit dat alle Vlaamse politieke partijen het als een echte noodzaak onderkenden om tot een beter beleid te komen.

Als burgers hebben we dus bepaalde verwachten naar de overheid toe, en terecht. Maar het zal de komende jaren ook belangrijk zijn om te kijken wat ook wij kunnen betekenen voor de maatschappij, onze medeburger en buur. Want het is ondertussen voor iedereen wel duidelijk geworden dat de overheid niet alle noden kan oplossen en hoe meer de mens zich op zichzelf terugtrekt, hoe groter de noden worden.

Het is een noodzaak dat dergelijke waarden, dergelijk engagement, van generatie op generatie wordt overgedragen van ouder tot kind, van grootouder tot kleinkind om ervoor te zorgen dat onze kinderen, kleinkinderen en de generaties nadien ook in een warm Vlaanderen kunnen leven.

Ik dank u voor uw aandacht.