Einde communautaire dialoog en de economische crisis

Het einde van de communautaire dialoog leverde een spetterende twee en een half uur durende dialoog op in het Vlaams Parlement. Als één ding duidelijk werd tijdens het debat dan is het wel dat het communautaire niet aan belang heeft ingeboet sinds de economische crisis. Integendeel, steeds meer wordt duidelijk dat Vlaanderen enkel een efficiënt economisch beleid zal kunnen voeren, als het voldoende bevoegdheden in handen heeft. Zo schrapte de federale regering twee maanden terug het budget voor de ondersteuning van 50-plussers. Daardoor zal de loonkost van de 50-plussers gevoelig stijgen. Middenin een economische crisis en met bedrijven die dagelijks jobs schrappen slaagt de federale regering er in om een belangrijke maatregel te schrappen. Dat dit een onmiddellijke impact zal hebben op de tewerkstelling van 50-plussers, wat vooral in Vlaanderen een probleem is, is overduidelijk.

Met die tewerkstelling is het trouwens slechts gesteld. Op de vergadering die ik gisteren bijwoonde van het Regionaal Sociaaleconomisch Overlegcomité (RESOC) bleek bijvoorbeeld dat er in het Meetjesland zo'n 4000 werkzoekende werklozen zijn. Daar staan zo'n 375 (!) vacatures tegenover. Ook in de rest van Oost-Vlaanderen is het aantal vacatures vele malen kleiner dan het aantal werkzoekenden. Dat stemt toch tot nadenken.

Als de discussie nog iets anders aantoonde, dan was het wel duidelijk dat noch N-VA, noch CD&V de kartelbreuk achter zich hebben gelaten. Het was de gedroomde formule om dit land op het goede spoor te zetten. De N-VA deed er alles aan om het beeld te scheppen dat de CD&V in feite steeds geweten had dat de garanties van de franstaligen niets voorstelden en zij dit dus maar als excuus gebruikt hadden om zich te bevrijden van de lastige kartelpartner. De CD&V deed er dan weer alles aan om het te laten uitschijnen dat de franstaligen hun wel degelijk misleid hadden en dat zij het, in tegenstelling tot de N-VA, tenminste toch geprobeerd hadden. Liefde doet duidelijk pijn. De verwijten tussen de ex-partners klonken hard en bitter ...

Enkele citaten uit het debat ...

Geert Bourgeois tot minister-president Kris Peeters:
"U hebt vorige week nog een nummertje opgevoerd. U hebt de Franstalige onderhandelaars nog eens een aantal teksten bezorgd. U bent zelfs zo lief geweest om die teksten in het Frans te laten vertalen. Zoals iedereen had verwacht, heb u echter een ´non´ gekregen op uw ultieme voorstellen. Alleen u deed nog alsof u geloofde in een kans op welslagen."
"Welnu, het dramatische van de situatie is dat niet alleen u met lege handen staat, maar dat Vlaanderen met lege handen staat, dat we de bevoegdheden niet hebben, dat we de crisis niet te lijf kunnen gaan zoals we zouden willen: met voldoende middelen en met oplossingen, aangepast aan onze noden. Elke dag opnieuw worden we ermee geconfronteerd hoe België blokkeert, hoe België on-Vlaamse maatregelen, soms zelfs anti-Vlaamse maatregelen neemt, zelfs tot in het anticrisisplan toe."
Kris Van Dijck tot CD&V-fractieleider Caluwé:
"Dat betreur ik vooral in de toespraak van de heer Caluwé: het loskoppelen van de noodzakelijke staatshervorming en de crisis. Verdorie, die hervorming van de staat hebben we nu net nodig om de crisis aan te pakken, en niet omgekeerd. Dat is geen onderwerp om ons zomaar wat bezig te houden in dit parlement. Dit gaat over de toekomst van de welvaart en het welzijn in Vlaanderen en over niets minder."
Jan Peumans tot CD&V-fractieleider Caluwé:
"De heer Caluwé heeft het over standvastigheid. Ik weet niet hoe vaak we de minister-president hierover vragen om uitleg en actuele vragen hebben gesteld. We zijn hier verschillende malen uitgelachen. We moesten meer geduld hebben. Het zou allemaal nog komen. Ik stel echter vast dat er niets is gekomen."
"Ik heb dit trouwens aan de minister-president meegedeeld. Volgens mij gaat het hier om een vorm van blufpoker. Hij heeft verklaard dat hij zou doen wat de anderen niet konden doen. Ik nodig iedereen uit alle hierover gepubliceerde verslagen te lezen. Hij heeft verklaard over harde garanties te beschikken. Hij heeft verklaard dat hij voor een doorbraak in de dialoog zou zorgen. Hij heeft dat op dit spreekgestoelte vaak verklaard. Wat blijft daar nu van over?"
reactie Ludwig Caluwé:
"Ik herhaal het: aan de kant gaan staan, kan iedereen. Ik herhaal het: de hervorming van 1980 heeft zes jaar geduurd, die van 1993 heeft vijf jaar geduurd. Wij zijn nu twee jaar bezig. De grote hervorming komt er. Men zal geen federale begroting meer kunnen maken zonder staatshervorming, zonder het doorschuiven van belangrijke bevoegdheden naar de deelstaten."
reactie Jan Peumans:
"Dat heeft Leterme ook tien keer gezegd. We hebben het resultaat gezien."
reactie Ludwig Caluwé:
"We zien elkaar terug na de verkiezingen."

Met deze woordenwisseling kwam een definitief einde aan de communautaire dialoog. Daarmee lijkt elke communautaire vooruitgang zelfs voor de komende jaren volledig uitgesloten. Tenzij er over enkele maanden een enorme omkanteling is in de machtsverhoudingen ten gevolge van de verkiezingen zal het ten vroegste in 2011 zijn, bij de federale verkiezingen, dat we terug stappen vooruit zullen kunnen zetten in de staatshervorming. Dat betekent dat de burgers van dit land de economische crisis zullen moeten doorstaan met het huidig staatsapparaat. En sta mij toe te zeggen dat dat niet het meest efficiënte is ... Als het vlak of bergaf is, dan lukt dat wel met een Dafke, als het bergop is gaat het heel wat moeilijker ...