De gouden handdruk

De 4 miljoen voor Gilbert Mittler van Fortis doet de discussie rond excessieve ontslagpremies weer oplaaien. Het is niet de eerste keer dat de ontslagpremies voor commotie zorgen. Om de paar jaar duikt er wel weer een geval op in de pers en wordt er enkele weken heftig over gediscussieerd. Daarna gaat de storm weer even snel liggen als ze is opgedoken ... en om de paar jaar herhaalt zich dit natuurfenomeen. Het zal nu wellicht niet anders zijn.

Laat de hele discussie mij koud? Neen. Vind ik dergelijke ontslagpremies gerechtvaardigd? Neen. Maar ik maak mij geen illusies dat de toppolitici er iets aan willen of kunnen veranderen. En zelfs als wettelijk geregeld zou worden dat de ontslagpremies maximaal een jaarsalaris mag bedragen, zullen er wel achterpoortjes gevonden worden om de topmanagers toch riant te belonen. Daarvoor zal men wel inventief genoeg zijn. Ook in de ons omringende landen is men niet verder geraakt dan vrijblijvende 'codes'.

Niet dat de vraag onterecht is. Als de zogenaamd progressieve commentator Yves Desmet in De Morgen laat optekenen dat de hele heisa rond de toplonen "een populistische en door jaloezi gedreven oprisping van de publieke opinie" is, dan plaats ik daar toch ernstige vraagtekens bij. Deze blog is allesbehalve gebaseerd op jaloezie, maar op terechte verontwaardiging. Wat er bij mij helemaal niet in gaat is dat sommigen nu voorstellen om die eventuele maximale vergoeding van 12 maanden door te trekken naar de gewone werknemers. Deze ochtend ving ik daar een flard van op in de discussies in de 7e dag.

Niet alleen trachten sommige bedrijven te besparen op de loonkosten van de gewone werkmensen door allerlei constructies op te zetten, denken we maar aan Carrefour. Nu zou men ook de ontslagvergoeding willen beperken tot 12 maanden. Niet alleen gaat het bij gewone werkmensen over heel andere bedragen, de vergoeding is mijns inziens ook een beloning voor de loyauteit. Als een bedrijf namelijk om de paar jaar op zoek moet naar nieuwe werknemers omdat hun geroutineerde werknemers jobhoppen, dan betekent dit voor het bedrijf extra investeren in opleiding en betekent dit sowieso rendementsverlies. Als men daarentegen de gouden handdrukken van toplui bekijkt kan men veelal toch moeilijk stellen dat dit in verhouding staat met hun geleverde meerwaarde. En het dient al zeker niet om, zoals bij gewone werknemers, een eventuele periode van werkloosheid te overbruggen.

Ik vraag mij af wanneer bepaalde mensen zullen beseffen dat het contraproductief is de levensstandaard naar beneden te halen. Uiteindelijk is de gewone man ook de consument. En minder spenderende consumenten betekent ook minder winsten. Maar dit vereist natuurlijk een bekommernis op lange termijn en daar hebben de meeste toplui, die vooral de eigen bankrekening in het oog houden, geen boodschap aan.