Alhoewel we het ieder jaar grondig oneens zijn met de uitslag blijft het Eurosongfestival voor onze familie toch een vaste afspraak. Met pen en papier bij de hand geven we onze eigen score aan de verschillende kandidaten. Alhoewel wij de winstkansen van de Vlaamse of Waalse kandidaat nooit overschatten (en ons zeker niet laten leiden door de jaarlijkse zegeberichten dat we volgens de bookmakers tot de kanshebbers behoren) zijn we toch telkens verwonderd over het zeer gering aantal punten.

Omdat mijn ouders in warmer oorden vertoeven en heel het eurosonggebeuren me niet echt aansprak zonder die familiale gezelligheid, is de traditie dit jaar doorbroken. De halve finale heb ik niet gezien, van de finale heb ik hier en daar iets meegepikt. Ik kan dan ook helemaal niet beoordelen of onze Kate Ryan al dan niet terecht al in de halve finale eruit gebonjourd werd. Ik heb zelfs geen enkel idee hoe de 'kniezwengel' eruit ziet waarover zelfs in de kranten geschreven werd (en die ze zou vergeten zijn). Het liedje is me wel bekend (je kon nu eenmaal de radio niet aanzetten zonder bestookt te worden) maar het kon me niet echt bekoren. Ik ben dus niet echt verwonderd dat Kate Ryan het ondanks de 60.000 euro van Anciaux niet gehaald heeft.

Wat me wel telkens verwondert is dat we, ondanks de kater die we steeds oplopen, er iedere keer opnieuw voluit voor gaan. In ware Eurosongstijl, maar dan op Vlaams niveau, selecteren we met veel serieus, een vakjury en een kijkersjury het liedje waarvan we denken dat het kans maakt om te winnen (!). Hilarisch, niet? We halen zelfs Johny Logan naar Vlaanderen om ons bij te staan.

Ik hoop alleen dat Vlaanderen de volgende keer zal inzien dat wij nooit zullen winnen met een traditioneel liedje. Daarvoor zijn er voldoende sterke en traditionele liedjes op het festival van landen die veel meer tot de verbeelding spreken dan "Belgium" (ook Israel scoorde slecht). Er resten ons, mijns inziens, maar twee opties. Ofwel trachten we op het moment van de finale zoveel mogelijk Vlamingen in het buitenland te krijgen. Zij kunnen dan van daaruit de score beïnvloeden. Zoals we elk jaar opnieuw merken speelt dit in het voordeel van landen met een belangrijke bevolkingsgroep in het buitenland (Rusland, Turkije, ...). Gezien dit echter niet realistisch is (ook niet als we die 60.000 euro van Anciaux gebruiken voor reischeques) stel ik voor dat we de volgende keer gewoon iets sturen dat eruit spring. Het moeten daarvoor geen monsters zijn, La Esterella mag dus thuisblijven, maar waarom kon het a-typisch RnB-liedje van Kaye Styles niet? Dat had volgens de vakjury onvoldoende Eurosonggehalte. Ik ben benieuwd wat zij hadden gezegd als de monsters van Finland voor hun neus hadden gestaan.

En als we het hele eurosong-gebeuren eens flink op de korrel willen nemen, kunnen we nog altijd de droom van onze eigen Mister Europe werkelijkheid laten worden. Laat Eddy Wally Europa veroveren! Ik ben zeker dat ze er weg van zullen zijn.