Regeringsvorming: 'compromis of chaos'

De persconferentie vandaag van preformateur Elio Di Rupo leek bijna uitsluitend naar één partij gericht: de N-VA. Veel zaken die in de mededeling aan bod kwamen deden me denken aan de campagneperiode vóór de verkiezingen. Toen ook vonden sommigen het nodig om de N-VA af te spiegelen als een onredelijke partij en werden de zwaarste doemscenario's bovengehaald om de mensen schrik aan te jagen. Ondanks die onheilstijdingen koos de kiezer op 13 juni toch massaal voor de N-VA. En hoeft het gezegd dat alle onheilsprofeten ongelijk kregen? Het is een illusie te denken dat een land (en zeker een land als België) een grote impact kan hebben op de gevolgen voor haar inwoners van de wereldwijde economische crisis waarin we momenteel verkeren. We zitten gewoon samen in het schuitje met vele anderen. En bovendien: ondertussen is er nog een federale regering (we horen er wel weinig over), en ook de regionale regeringen en Europa doen gewoon voort. Van die chaos heb ik nog niet veel gemerkt ...

Nu voelt men opnieuw de nood onheilspellingen de wereld in te sturen. Blijkbaar acht men het weer nuttig de mensen bang te maken dat het economisch helemaal fout zal lopen (of nog fouter) als de N-VA niet snel haar 'verantwoordelijkheid' opneemt. We mogen dus niet moeilijk doen en tevreden zijn met wat we al hebben. Hoeft het nog eens gezegd dat we veel meer gebaat zullen zijn met een grondige staatshervorming dan met een snelle regeringsvorming waarbij de fundamentele problemen weer blijven liggen? Dat hebben de voorbije jaren nu toch wel al voldoende aangetoond? Dat was toch één van dé redenen voor de Vlaamse kiezers om tien weken geleden een duidelijk signaal te geven?

Na zeven weken preformateurschap zijn de partijen op het punt gekomen dat ze tot de kern moeten gaan. Het hoeft daarbij niet te verwonderen dat de N-VA, nu zelf mee aan het roer, zich niet met een kluitje in het riet wil laten sturen. Sinds de verkiezingen van 2004 is keer op keer beloofd dat communautaire dossiers wel tijdens de regeerperiode opgelost zouden worden: eerst BHV, later een ruimte staatshervorming. Maar keer op keer kwam er niets van in huis ... zelfs geen borrelnootjes.

De N-VA zou wel zeer naïef zijn als het nu al met een heel ruime financiële regeling voor het Brussels Gewest zou instemmen in de hoop dat de belofte -dat de financieringswet tijdens de regeerperiode aangepast zal worden- dit keer wel nagekomen zal worden. Want de overheveling van een aantal bevoegdheden is wel mooi, de financieringswet is de essentie waar het om gaat. Enkel mits aanpassing daarvan zullen de regio's echt ten gronde een eigen beleid kunnen voeren. Welke drive zouden de franstalige partijen nog hebben dit effectief te realiseren eenmaal hun (financiële) desiderata ingewilligd zijn? Het zou een mooie manier zijn om de N-VA kapot te regeren zonder veel te veranderen. Maar normaal dat De Wever daarvoor bedankt.