Enkele weken terug besloot de brouwerij Inbev om hun fabriek in Hoegaarden te sluiten en te verhuizen naar Wallonië. Hierdoor staan opnieuw 232 banen op de helling omdat de raad van beheer vindt dat het bedrijf nog onvoldoende winst maakt. Tja, 1 miljard euro winst vorig jaar, dat vind ik persoonlijk ook nogal magertjes.

De hele heisa rond deze sluiting doet me sterk denken aan de sluiting van de Renaultfabriek in 1997 met 3100 ontslagen tot gevolg. Ook toen waren de reacties zeer emotioneel (en terecht trouwens want er was toen nog wel meer aan de hand). Er werden betogingen georganiseerd en de Vlaming beloofde plechtig om voortaan geen Renault meer te kopen. Eigenaars van een Renault reden met de sticker "ceci n'est pas une pipe" op het kofferdeksel.

Maar wat zien we enkele jaren later: Renault is terug de populairste gezinswagen in Vlaanderen. Wat zou de raad van beheer malen om die kortstondige opflakkering van anti-gevoelens in een kleine markt als Vlaanderen?

De reacties tonen ook de onmacht van de politici en de gewone burger aan. Het negatieve imago en de tijdelijk lagere verkoopcijfers in Vlaanderen mag dan voor Inbev wel een verschil betekenen van enkele cijfers na de komma op hun winstpercentage, uiteindelijk wordt dit wellicht nog gecompenseerd door de lagere productiekosten na de herstructurering. Hét probleem is dat de overheden vandaag de dag geen instrumenten meer hebben om de werkgelegenheid in hun land te garanderen. Zie ook de hele heisa rond het vertrek van DHL. Dat is nu eenmaal een feit. Met de Europese Bolkensteinrichtlijn zal het er in de toekomst niet beter op worden.

De slinger lijkt mij hier wat te veel in de verkeerde richting doorgeslagen. Maar er zit niets anders op ... we moeten vooruit en met de hefbomen die we nog hebben een zo goed mogelijk klimaat scheppen. Dat is het enige juiste antwoord op de vlaag van herstructureringen en sluitingen. Een boycot of dergelijke is wel leuk en lucht even de frustratie op, maar op termijn verandert het niks.